“Huh, 19 jaar? Dan kun je toch geen jongerenwerker zijn?” Dit is wat ik regelmatig hoor als ik mensen vertel wat ik doe. Ik was 17 jaar toen ik voor het eerst in aanraking kwam met jongerenwerk. Met weinig kennis en ervaring ging ik de straat op om met jongeren in contact te komen. De jongeren die ik tegen kwam waren ook vrij sceptisch over mijn keuze. “Waarom zou je in vredesnaam met mijn leven bemoeien als jij het zo goed voor elkaar hebt?” “Hoe bedoel je?” vroeg ik verbaasd. “Tja… jij kan tenminste leren. Studeren lukt me niet en ik kan net rondkomen van het beetje geld wat ik krijg. Verspil je tijd niet aan mensen zoals wij.”

Ik was met stomheid geslagen. “Mensen zoals wij” was het vervormde beeld dat dit meisje had over zichzelf. In de weken die daarop volgden nam ik de tijd om haar te leren kennen. Zo kwamen we erachter dat we niet zoveel van elkaar verschilden. Hierdoor ontstond er een band waardoor haar verwrongen beeld langzaam vervaagde.

Ik kan me de laatste keer dat ik haar zag goed herinneren. Ze viel me licht geëmotioneerd in de armen. Zonder veel te zeggen kon ik aan haar merken dat ze veranderd was. Niet omdat ik dit deed, maar omdat ze het gevoel kreeg gehoord en gezien te worden. Dit is de #IMPACT die je kunt hebben op mensen om je heen, ook als je mijn leeftijd hebt.