Aron Snippe – blessureleed en tijd met God

Aron Snippe (21) heeft op verschillende plekken binnen AIA zijn gezicht al laten zien. Hij zit onder andere, net als de broers Buist (lees ook hun verhaal), in een voetbal huddle in het noorden van Nederland. Eind februari brak hij zijn scheen- en kuitbeen tijdens het Sportmessage toernooi.

“Ik heb nog nooit zoveel pijn gehad!” Eén van de eerste opmerkingen die Aron maakt als hij vertelt over zijn blessure. “Het is lastig om de pijn precies voor de geest te halen maar ik weet wel dat ik zoiets niet eerder heb meegemaakt. De eerste tien minuten ben ik blijven liggen. Daarna durfde ik pas te kijken, omdat ik zeker wist dat het behoorlijk mis was. Elke aanraking deed pijn en ik was dan ook blij met de ‘drugs’ die ik van de ambulancebroeders kreeg. Ik ben daar blijkbaar behoorlijk van aan de praat geraakt”, vertelt Aron lachend.

De volgende dag drong pas echt door wat er was gebeurd en wat de gevolgen waren. “Na een nacht in het ziekenhuis bedacht ik me dat ik de volgende dag natuurlijk niet naar stage zou kunnen. Alle normale dingen waren opeens onmogelijk. Ook de outreach naar Barcelona in de meivakantie moest ik opgeven. Dat was enorm balen, vooral omdat ik er naar uitzag om na twee jaar weer terug te gaan naar die stad en de mensen daar.”

“Ik heb God gedankt voor het feit dat ik leef, dat ik kan sporten…”

“Vorig jaar zomer ben ik tijdens de outreach in Libanon behoorlijk ziek geweest. Na een paar dagen was ik kapot, lichamelijk maar ook mentaal. Ik voelde me enorm kwetsbaar al wilde ik dat niet zijn. Maar ik móest wel voor me laten zorgen.” De les die hij daar heeft geleerd, heeft hem enorm geholpen in de tijd dat hij aan bed gekluisterd was. “Het gekke is dat ik eigenlijk de weken op bed vrij makkelijk ben doorgekomen. Het was een tijd waarin ik veel kon nadenken, de gebeurtenis nog eens voor de geest kon halen. Ik heb God gedankt voor het feit dat ik leef, dat ik kan sporten… iets waar ik normaal gesproken niet eens bij stil sta. Het heeft me oprecht dankbaarder gemaakt.” In die weken is ook zijn huddle langs gekomen. Het was fijn voor hem om zijn verhaal met hen te kunnen delen en samen te bidden.

Met krukken en lichter gips blijkt er al veel voor Aron mogelijk. “Ik was gehandicapt, maar niet beperkt. Of het slim was weet ik niet maar ik heb genoten van de verschillende uitjes. Met mijn voetbalteam een weekend naar Duitsland voor een wedstrijd van Hamburg HSV, met m’n schoonfamilie een wandeling door het bos en op krukken naar stage.” Het nog niet kunnen voetballen is balen maar opzich wel te doen. “Behalve als ik bij m’n team een wedstrijd ga kijken. Dan wil ik gewoon meespelen! Dus dat doe ik maar niet al te vaak.”

Inmiddels loopt en fietst Aron weer! Al vinden de artsen dat de breuken langzaam herstellen, bewegen kan en doet hij graag.