Nieuws

Gebedspunten

Geplaatst op vrijdag 30 juli 2010.

Team Roodepoort:

Blijvend besef van afhankelijkheid van God en eenheid in het team.

Maarten sprak met een jongen die in de groep aangaf geen vrienden te hebben. Bid dat deze openheid beloond wordt en niet afgestraft.

Doorwerking van wat de teamleden doen op scholen: Westbury High, Die Burger en Coronationville zijn de namen van de scholen.

Gevoeligheid voor openingen in gesprekken, om wel dieper door te dringen.

Algemeen gebedspunt: Veiligheid voor de teams. De teams zijn in handen van betrouwbare contactpersonen die weten wat ze doen. Alleen God kan echter volledige veiligheid geven.

AIA Sportzomer: De plaats van goud

Geplaatst op vrijdag 30 juli 2010.

De stad die nu de grootste is van Zuid-Afrika leidde lang een slaperig bestaan, tot het eind negentiende eeuw explosief groeide door één enkele grondstof: goud. De naam van Johannesburg betekent in het Zulu (eGoli), Xhosa (eRhawutini) en het Zuid-Sotho (Gauteng, ook de naam van de provincie) dan ook ‘plaats van goud’. Een stad waar grote rijkdom te vinden was, nog steeds te vinden is, maar tegelijkertijd de stad waar velen het geprobeerd hebben, maar terecht kwamen in een uitzichtloos leven. De stad herbergt enkele van de meest criminele wijken van Zuid-Afrika, alsook het beruchte zwarte township Soweto. Wie had drie jaar geleden gedacht dat in één van die wijken (Roodepoort) een team van Athletes in Action aan de slag zou gaan? De Zuid-Afrikaanse Lisa Becker in ieder geval niet. Al heeft ze er al die tijd wel voor gebeden.

Zwakte
Het veld waar het team bezig is ligt op een heuvel en is even goudgeel gekleurd als de enorme bergen afval van het uitgestrekte complex goudmijnen waar het veld op uitkijkt. Het ligt naast een middelbare school; een groot gebouw, drie verdiepingen opgetrokken in rode baksteen, met een groen dak. De lokalen komen uit op een galerij en tussen de lessen door hangen de jongeren in schooluniform te kwetteren over de blauwgeverfde balustrade.
Het team krijgt elke les een andere klas en mag die les invullen met sport en getuigenissen. Het neemt vooral de tijd voor dat laatste: een dramastukje, een getuigenis, in groepjes om te praten en eventueel te bidden. De persoonlijke gesprekken lopen wel, maar gaan niet echt diep. Leerlingen lopen niet met hun problemen te koop. Elke vorm van openheid kan gezien worden als zwakte en genadeloos worden afgestraft in een wijk waar het leven kei- en keihard is. Er zijn geregeld vechtpartijen in de pauze. Jongeren vertellen dat ze hun eigen vrienden niet vertrouwen, dat ze niemand vertrouwen, simpelweg omdat niemand te vertrouwen is.

Someone who cares
Lisa Becker is contactpersoon tussen het team en de lokale kerk, Veranderde Lewens. Een tengere, blanke vrouw, met een enorme passie voor de verloren jeugd in deze omgeving. Ze loopt met een grote smile rond als ze het team bezig ziet. Als ze vertelt over haar missie en hoe enorm blij ze is met dit team is de emotie in haar stem te horen. Drie jaar geleden is ze begonnen met contact proberen te leggen met jongeren en kinderen van een aantal scholen. Een moeilijke taak, waar ze zich vaak alleen in voelde staan. Kerken die ze mee probeerde te krijgen waren vooral bezig met zichzelf en wilden haar niet steunen. De jongeren die ze probeert te bereiken zijn enorm gesloten. Ze vertelt: “Ze hebben alles al gehoord. Als deze jongeren horen dat we over Jezus willen praten zeggen ze: ‘Die preek hebben we al honderd keer gehoord.’ Ze willen niet nog een preek, ze willen vooral weten dat er iemand is die om ze geeft.”
Juist dat laatste komt echter moeilijk binnen. “Ik heb in die jaren leuke contacten opgebouwd, we doen wat activiteiten, maar het dringt maar niet door dat ik van ze houd, om ze geef, met ze mee wil gaan in hun wereld. Dat komt er niet doorheen.” Ze glimlacht verdrietig. “God heeft me duidelijk gemaakt dat ik in deze wijk aan de slag moet, maar ik voelde me zo vaak alleen staan. Nu is hier een team aan de slag dat zich kwetsbaar opstelt, dat laat zien dat ze naast de jongeren wil gaan staan, dat contact probeert te leggen. En weet je? Opeens zien de jongeren mij ook meer staan, krijg ik beter contact, dring ik beter tot ze door.” Haar lach wordt breder en haar ogen beginnen te glimmen. “Kerken zien wat er gebeurt en willen opeens ook meedoen. Dit team heeft echt voor een doorbraak gezorgd.” Lisa zoekt naar woorden, maar haar gezicht zegt genoeg. “Wat er in deze paar dagen gebeurd is, is gebedsverhoring van drie jaar bidden.”

Sloppenwijk
Van Roodepoort rijden we naar Olievenhoutbosch, een grote sloppenwijk naast Pretoria en een al even troosteloze plek. Kilometers ver strekt zich een mengelmoes van wrakke bakstenen gebouwtjes, golfplaten hutjes, open riolen, krotten met karton, doeken en lappen, harde hobbelige paden en lege mensenlevens zich uit. Tijdens het regenseizoen is het één grote modderboel. Kinderen scharrelen rond, mannen staren hangend in stoelen wezenloos voor zich uit, vrouwen babbelen of staren ongelovig de groep blanken na.

Het bijzondere van het team is dat zij in het township slapen, in een beveiligd gedeelte, gevuld met onder andere een lokaal voor computerles, een kinderdagverblijf en een safehouse. Teamleidster Janita vertelt dat ze de dag ervoor naar Mooiplaas zijn geweest. “Dat is ook een sloppenwijk, maar die is bovenop een vuilnisbelt ontstaan, dat is allemaal nog erger dan hier. Het is niet te bevatten hoe mensen daar moeten leven.” Het team is de afgelopen dagen vooral bezig geweest met praktisch werk, zoals verven op een basisschool of klussen bij een hiv-kliniek. De komende dagen zullen ze meer met sport bezig zijn. Als wij aankomen zijn ze op een een speelpleintje bij een school met een grote groep kinderen lekker aan het spelen.

Tabby

De ellende waartussen de teamleden zich bevinden is zo schrijnend dat het onwerkelijk is. Janita: “Het komt nog niet echt binnen. Het is bij sommigen ook een vorm van zelfbescherming. Als ik nu alles binnen laat komen, ben ik heel de dag aan het huilen en kan ik mijn werk hier niet doen.” Welk teamlid we ook spreken, ze beamen deze woorden.
Eén van de meisjes dat op de kinderopvang rondloopt is Tabby, nauwelijks een jaar of drie/vier. Haar moeder is ziek en ligt in het ziekenhuis. In eerste instantie was ze daarom bij haar vader, maar deze mishandelde haar tot de littekens op haar rug stonden. Nu wordt ze opgevangen. Als iemand haar probeert op te tillen raakt ze in paniek, de leden van het team heeft ze inmiddels leren vertrouwen. Als ze speelt lacht haar mond, maar haar ogen zijn leeg, elke vonk is gedoofd.
Het is zoveel voor het team, niet te bevatten. “Het verwerken komt waarschijnlijk pas als ik weer thuis ben.”

Foto’s volgen later.

Blogs van diverse teams:

Malawi: http://malawi2010.reismee.nl/reisverhaal/97768/wow-now-were-really-in-malawi/

Malawi: http://malawi2010.reismee.nl/fotos/55676/eerste-impressie-fotos/

Olievenhoutbosch: http://onstweddeeoafrika.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3537242

Soshanguve: http://church2go.reismee.nl/reisverhaal/97842/de-kop-is-eraf/

Stutterheim: http://elsontheroad.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3538637

Diverse links

Geplaatst op dinsdag 27 juli 2010.

De afgelopen dagen is er aardig wat materiaal online gegaan, waar we nog even aandacht aan willen besteden.

Allereerst een link naar een weblog van het Road2Africa-team in Olievenhoutbosch met hun nieuwste ervaringen.

http://onstweddeeoafrika.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3534584

Het Nederlands Dagblad besteedde aandacht aan de zeven tegenwerpingen die je bij evangelisatie kunt krijgen en vroeg onder anderen Bram Koerst van Athletes in Action om raad.

Bram Koerts in het ND

Een rijtje foto’s van de eerste sportkampen:

http://www.flickr.com/photos/41555308@N06/sets/72157624577554994/

En tot slot een flinke rij filmpjes.

Het laatste dagverslag van ZomerEvent 2:

En dagverslagen van Sportkampen 1.

Dinsdag deel 1

Dinsdag deel 2

Woensdag deel 1

Woensdag deel 2

Donderdag deel 1

Donderdag deel 2

AIA Sportzomer: Eindelik in Suid-Afrika

Geplaatst op zondag 25 juli 2010.

JNB. Drie letters als internationale herkenning van Johannesburg International Airport. Waren het eerst drie letters op een bagagelabel, nu is het een daadwerkelijke plek waar tientallen jongeren aankomen voor hun project. We zijn in Zuid-Afrika en veel dingen die vroeger slechts woorden waren, begrippen zonder daadwerkelijke inhoud, komen nu tot leven. JNB blijkt een echt vliegveld. Centurion verandert van een stipje op Google maps in een uitgebreide voorstad van Pretoria. Het streepje tussen Johannesburg en Pretoria is een brede snelweg met druk verkeer. Baie dankie leek altijd een koddige verbastering van het Nederlands van ergens ver vandaan, maar wordt opeens echt gebruikt door gewone mensen. Er komt meer tot leven: contactpersonen of pastors die eerst namen waren, e-mailadressen, gegevens, schudden we nu de hand en kijken we in de ogen. Road2Africa was voor velen een concept, een verlangen, een nastrevenswaardig doel waar veel werk voor verzet moest worden. Nu is het voelbare, hoorbare, ruikbare realiteit. Road2Africa is eindelijk begonnen.

Cliché
Het is al donker, maar nog niet laat, 24 juli. We staan in de berm van een asfaltweg ergens tussen Malelane en de kerk die we gaan bezoeken. Het lijkt zo’n enorm cliché: net een dag in Zuid-Afrika zijn en meteen de eerste avond langs de weg staan met autopech. Toch is ook dat realiteit. Een gebroken aandrijfriem gooit het eerste roet in ons eten. Auto’s scheuren (links rijdend!) voorbij. De berm wordt aan de andere kant begrensd door een manshoge haag suikerriet. De berm bestaat uit harde grond, met wat losse stenen en verdorde plukken gras. Het is winter en dat betekent dat het al een aantal weken niet geregend heeft.
De komende dagen zal een rondreisteam, bestaande uit ondergetekende, met daarbij een fotografe, Rik en Aniek Horstman als AIA-staf en STINT’er Kristien rondreizen langs een aantal teams. Om te kijken hoe het gaat en voor het reportersteam om via de site verslag te kunnen doen. Vanmorgen hebben we onder anderen team Komatipoort van het vliegveld gehaald, met dat team zullen we de komende dag optrekken voor we switchen naar een andere plek.
De rit van Johannesburg naar Komatipoort voert door een droog en bruin landschap. De velden zijn roestkleurig, onderbroken door zwarte vlakken waar het droge gras al dan niet bewust is platgebrand. Langzaam aan gaat het landschap meer glooien, tot we tussen rotsbergen rijden die er uitzien of er een stapeltje losse platte grindstenen aan elkaar geplakt is en vervolgens honderden malen uitvergroot, tot ze hoog boven de snelweg uittorenen in een prachtig landschap. We rijden richting het oosten, dichter naar de kust. Daar is de lucht vochtiger en wordt het buiten de auto iets groener. Bananenbomen, acacia’s, palmen. Over het hele landschap ligt een stoffig waas.

Uiteindelijk wordt de auto door de pastor naar de kerk gesleept. Op zo’n honderd meter van de kerk horen we een luid gejoel. Een groep jongeren komt aanrennen en we worden uitbundig welkom geheten. Iedereen even de hand schudden en natuurlijk een drukkie (knuffel). Nog dichterbij de kerk dreunt een versterkt drumstel door de dikke stenen muren een knallende drumsolo onze oren in. Als we eenmaal binnen zijn vergaat ons horen en zien. Een drumstel, een keyboard, een koor, allemaal onbeschroomd versterkt, teisteren onze trommelvliezen. Maar who cares? Het klinkt fantastisch en al snel danst het hele team heupwiegend mee voor het podium. Een welkom in Afrikaanse stijl!

Onmiskenbaar Afrika
De volgende dag, zondag, na de ochtenddienst (absoluut ook in Afrikaanse stijl…) begint het eerste sportprogramma. Er wordt voetbal en netbal gespeeld. Voetbal op een hard, rotsig veld, omheind door bakstenen muren, net naast de plaatselijke bar annex hangplek. Netbal achter de kerk met giechelende meiden. Het is een mooi begin, er wordt contact gelegd en de jongeren vinden het fantastisch om te sporten.
Terwijl het sportteam begint, wordt het rondreisteam uitgenodigd om in de schaduw van de kerk met de pastor een kop rooibosthee te drinken. Het is winter, maar de temperatuur is bijzonder aangenaam. Tijdens het praten kijken we uit op rode harde grond, huizen van beton of grote grof gemetselde stenen, het erf omheind met prikkeldraad. Af en toe hobbelt een auto op de onverharde weg voorbij. Vrouwen in kleurige kledij schuifelen langs. Een omheind perkje op het erf van de kerk probeert wat groen voort te brengen. De kinderen bij het sporten joelen, een geit mekkert, kippen scharrelen met hun kuikens op de afvalhoop, de lucht is blauw met wat wolkjes, de geur is onmiskenbaar Afrika. Het uitzicht is onmiskenbaar Afrika. De hele sfeer ademt onmiskenbaar, heerlijk, hier-hebben-we-het-voor-gedaan, nu-gaat-het-eindelijk-beginnen Afrika.

Meer foto’s op Flickr.
Meer lezen over andere teams? De volgende teams hebben inmiddels een weblog geschreven.

http://pieterkuijvenhoven.wordpress.com/

http://onstweddeeoafrika.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3531182

http://church2go.reismee.nl/reisverhaal/97234/daar-zijn-we-dan/

AIA Sportzomer: Dagverslag woensdag

Geplaatst op donderdag 22 juli 2010.

Hierbij het verslag van de woensdag op AIA ZomerEvent 2

AIA Sportzomer: Ode aan de helpdesk

Geplaatst op donderdag 22 juli 2010.

Wie het terrein van de Kroeze Danne oploopt, wandelt al snel tegen het centrale gebouw van het conferentiecentrum op; de conferentiezaal met eetzaal ernaast. De niet te missen hal is niet alleen het kloppend hart van elke conferentie, maar herbergt ook het zenuwcentrum van dit voorbereidingsevent: de Helpdesk. Hoewel slechts op vastgezette tijden officieel geopend, is de Helpdesk op elk moment een veilige haven voor de meest uiteenlopen vragen, problemen en verzoeken. Een lofzang op het praktische centrum van een geestelijke conferentie: de Athletes in Action Helpdesk.

Wie het hok, vlak naast de ingang van het hoofdgebouw, inloopt snapt meteen waarom de Helpdesk omgeven wordt met een lichte zweem van heroïek: het is er standaard een graad of vijf warmer dan de buitentemperatuur. Uitschieter deze week: 36 graden. Voor wie in de zon rondgelopen heeft is zelfs het gemiddelde van 30 graden nog relatief koel. Voor de helden onder de AIA-staf die als taak heeft op regelmatige tijden paraat te zijn, is het echter zweten geblazen. Terwijl zij toch regelmatig het hoofd koel moeten houden.

Bijstand
De helpdesk is een vergaarpunt van gevonden voorwerpen, geblesseerde sporters en stafleden die nog geen zin hebben om naar bed te gaan. Het is het startpunt voor EHBO’ers, die zo gedurende de week druk zijn met het leegzuigen van wespenbeten, het inzwachtelen van enkels, het insmeren van door muggenbeten opgezwollen lichaamsdelen, het schoonmaken van kleine wondjes, het bijstand verlenen aan duizelige mensen en het doorverwijzen naar de huisarts in het dorp.
De helpdesk is vergaderpunt voor het eventteam, dat hier regelmatig een meeting heeft om de dag of de diensten door te spreken. Zij hebben het event praktisch en inhoudelijk voorbereid en zij zijn degenen die de vinger aan de pols houden. Moeten we de workshops verschuiven, zijn er genoeg bussen om mensen naar hun sportlocatie voor de workshops te brengen, hoe ziet het programma voor morgen eruit? Maar ook: waar gaat de preek vanavond over, hoe laat kunnen we met de spreker bidden, hoe is de geestelijke sfeer op de conferentie?

Antwoorden
De helpdesk is vraagbaak voor uiteenlopende vragen. Simpele vragen (“Mag ik een pleister?”), best wel belangrijke vragen (op de eerste avond: “Er ligt iemand anders in mijn bed, wat moet ik doen?”), vragen waar ze het antwoord best op weten (“Mag ik mijn matras naar buiten slepen om buiten te slapen” (nee, natuurlijk niet)), vragen waar wij het antwoord ook niet op weten (“Waar is die en die deelnemer?”) en een heleboel vragen waar de helpdesk het antwoord wel op heeft.
De helpdesk is verkoopkanaal. Hier kunnen de dvd’s van de diensten en workshops besteld worden. Hier kan de kleding bezichtigd worden die via internet te koop is. Hier kan een afspraak gemaakt worden met de exclusieve AIA-kapper (op welke conferentie vind je een eigen kapper?!). Hier kunnen nagekomen giften en machtigingen voor de collecte ingeleverd worden. Hier kan wc-papier gehaald worden voor in de chalets (dat is overigens gratis).

Storm
De helpdesk is een veilige haven in de storm. De plek waar je nog snel wat kopietjes kan maken voor de workshop Gebed en Geestelijke Strijd, waar je kan melden dat de spoelbak van de wc kapot is, waar je je kunt registeren als je later in de week nog op de conferentie komt. De plek waar de laatste koortsachtige voorbereidingen voor projecten in Afrika plaatsvindt. De plek waar laatste belangrijke beslissingen worden genomen.
Een veilige haven voor staf die nog even op internet het laatste nieuws of de eigen e-mail wil bekijken, die aan het eind van de dag even uit willen puffen van het bidden met jongeren tijdens de dienst of af moeten spreken voor een persoonlijk gesprek met dat ene teamlid dat opeens twijfels heeft. Voor deelnemers die gewoon eens even willen kletsen of hun verhaal kwijt moeten. Voor oude bekenden die elkaar sinds de vorige conferentie niet meer gezien hebben.
Voor laatste nieuwtjes, mooie verhalen, grote vragen, dringende problemen, gezellig gezelschap of belangrijke momenten is de Helpdesk het eind van het zoeken, het rustige oog van de storm die ZomerEvent heet.

AIA Sportzomer: AIAfrica-games

Geplaatst op woensdag 21 juli 2010.

Voor hen die naar Afrika gaan is het natuurlijk belangrijk tot het uiterste getraind te zijn. Daarom zijn de AIAfrica-games nog uitdagender, veeleisender en competitiever dan de AIA X-games! Hier is vast het filmpje, de foto’s komen later de foto’s staan nu ook online.

Bekijk hieronder de foto’s. Klik eventueel door voor Flickr.

AIA Sportzomer: Pastor Richard Ssekyeru uit Oeganda

Geplaatst op dinsdag 20 juli 2010.

De vlaggetjes wapperen in de wind. Enthousiaste deelnemers sjouwen met koffers en tassen (niet meer dan 23 kilo, plus handbagage…), blij dat het nu eindelijk gaat beginnen. De zon schijnt weer. En ook deze keer daalt ’s ochtends rust neer over de Kroeze Danne tijdens de stille tijd. Dit voorbereidingsevent lijkt veel op het event twee weken terug. Toch is er ook veel anders. De vlaggen die de eetzaal versieren zijn Afrikaans (Zuid-Afrika, Oeganda, Ghana), de workshops gaan over Afrika en de AIA X-games heten opeens AIAfrica-games. Bovendien heeft AIA de eer voorganger Richard Ssekyeru uit Oeganda te ontvangen. Daar (en ondertussen ook in Nederland) staat hij vooral bekend als pastor Richard. Hij sprak maandagavond tijdens de eerste dienst.

Brede blik
Richard is oprichter van Sports Friends International Uganda, een organisatie die sport gebruikt om mensen te bereiken. Hij vertelt: “Onze organisatie in Oeganda werkt samen met kerken en jonge vrijwilligers -zoals studenten- om gemeenschappen te raken. We gebruiken sport als een platform, hoewel niet alles om sport draait. Sport is onderdeel van ons programma, maar we doen ook gemeenschapswerk, evangelisatie, sociale projecten en we proberen vooral om leiders op te bouwen. We willen bouwen aan een generatie jonge mensen met een brede blik op de wereld. Die niet alleen het perspectief van hun omgeving hebben, maar ook daar voorbij kunnen kijken. Die zien dat als ze van de Heer houden, er kleine vonken van liefde zullen overslaan naar hun omgeving. We willen ze opbouwen in alle facetten van het leven. Niet alleen in sport, maar ook in levenswijsheid, in financiën. Eenvoudige vaardigheden die ze in kunnen zetten om weer andere mensen te helpen.”

Leren door samenwerken
Over de reis naar Nederland is pastor Richard erg enthousiast: “Nederland is een heel mooi land. Ik denk dat ik ook op het juiste moment gekomen ben, tijdens jullie zomer, de mensen zijn erg aardig. Er is hier een fantastische groep jonge mensen, allemaal enthousiast om naar Afrika te gaan. Voor ons is dat een antwoord op onze gebeden.”

Richard vertelt hoe hij twaalf jaar geleden met de organisatie is gestart. Er is veel gebeurd en hij heeft veel moeten leren. Hij onderstreept het belang van samenwerking. “Ik ben hier zelf vooral bezig met veel te leren. Deelnemen aan het programma, zien hoe het hier gaat, wat jongeren oppikken, waar ze zich op voorbereiden. Ik kijk vooral gewoon hoe dingen hier gaan, wat er gebeurt. Wat kan ik hiervan leren, wat kan ik mee naar huis nemen? We hebben veel geleerd van organisaties die al langer bezig zijn en met ons samenwerken, zoals Athletes in Action.”

Schuldgevoel
Als het gaat over waarom pastor Richard met Sports Friends is gestart, moet hij even lachen. “De bediening is om twee redenen gestart. De eerste was om mijn geweten tot rust te brengen. Ik liep soms weg van de kerk om snel even te gaan sporten en kwam dan weer terug. Er was geen verbinding tussen die twee. Mensen zagen me als een afvallige, omdat ik de kerk in de steek liet en dan weer terug kwam.
Dat is één reden waarom ik begonnen ben, de andere is dat veel jonge mensen in ons land gepassioneerd zijn voor sport. Ik bedacht dat als ik mijn sportiviteit in kon zetten, ik veel mensen zou kunnen bereiken en ze over Jezus kon vertellen. Het is dus op die twee gronden begonnen: om mijn schuldgevoel weg te nemen en om sport te gebruiken om mensen te bereiken.”

Veel van de mensen die door de organisatie getraind en toegerust zijn, werken nu in hun eigen omgeving of kerk. Zo vertelt Richard over Derek: “Hij kwam naar ons sportprogramma en speelde in ons team. We vroegen hem in ons speciale ‘missieteam’, hij was toen nog geen christen. Uiteindelijk begon hij dingen van ons te leren, gaf zijn leven aan de Heer en werd actief lid van de kerk. Hij is nu onze zangleider! Hij kan zelfs niet meer naar onze activiteiten komen omdat hij zo druk is met muziek in de kerk. Daar ben ik zo enthousiast over, om te zien hoezeer sport invloed kan hebben en levens kan veranderen.”

Out of Heaven
Het thema van het event is As it is in Heaven, (uit het Onze Vader: ‘zoals ook in de hemel’). Het Woord van God kwam uit de hemel naar de aarde. Die boodschap dragen de jongeren de wereld in, zodat Gods wil uiteindelijk gedaan wordt. De dienst maandag ging over Out of Heaven: “De boodschap van de preek was vooral een uitdaging om van je plek te komen, net zoals Jezus uit de hemel kwam. Wij moeten ook van onze plek komen, uit onze comfortzone stappen,” vat Richard samen.
“Ik had daarin drie benaderingen. Kijken naar wie er gaan, kijken naar hoeveel zij weten van wie hen zendt en ze daardoor bewegen zich toe te wijden aan God. Zodat de jongeren weten dat ze straks niet aan de slag gaan in eigen kracht, niet vanuit hun eigen kunnen, niet vanuit die mooie programma’s die ze bedacht hebben. Zodat ze weten dat Jezus het gaat doen, dat ze Hem moeten leren kennen. Het gebeurt vaak dat we op outreach gaan met de gedachte dat we mensen gaan zegenen, terwijl we uiteindelijk ook zelf gezegend worden. Ik wilde de jongeren voorbereiden op het feit dat het niet alleen om geven gaan, maar dat ze ook hun ogen en oren open moeten houden om te luisteren naar wat God ze vertelt en van ze vraagt. Ik daagde jongeren gisteren in de preek uit om zo op een andere manier naar hun project te kijken.”

Richard is gepassioneerd en enorm enthousiast over zo’n grote groep jongeren die naar Afrika willen trekken om Jezus’ liefde uit te delen. “Als ouder van wie de zoon of dochter met deze missie meegaat zou ik het me erg bevoorrecht voelen. Het is een groot, groot voorrecht om je zoon of dochter al op deze leeftijd met zo’n enorme passie te zien, met het verlangen om te gaan en te dienen in een vreemde omgeving.
Dit is een generatie jongeren die anders denkt, een nieuwe lichting die dingen anders ziet. Ze praten niet over verandering, maar willen zelf veranderen en dat uitdragen. Dat is iets om enthousiast over te zijn. Ouders, mensen die geld gegeven hebben, iedereen die deze jongeren heeft geholpen om naar Afrika te gaan zou zich trots moeten voelen deel uit te maken van wat er gebeurt en gaat gebeuren. Ze kunnen erg trots zijn op deze jongeren.”

AIA Sportzomer: Sportkampen I

Geplaatst op dinsdag 20 juli 2010.

Afgelopen week vond op de Kroeze Danne de eerste week van Sportkampen plaats. Omdat beelden meer zeggen dan duizend woorden een paar filmpjes van Sportkampen I.

Eindfilm:

Dit jaar waren er drie streetdancegroepen. Elk van hen studeerde een eigen dans in.

Dit jaar was er ook voor het eerst Music Moves, een aantal muziekteams voor band of zang. De meidengroep schreef een eigen lied en droeg het voor.

Meer informatie over Sportkampen is te vinden op www.aiasportkampen.nl .

AIA Sportzomer: Zaanstad

Geplaatst op vrijdag 16 juli 2010.

De Maranathakerk in de Burgemeestersbuurt van Zaanstad heeft het geluk een voetbalveldje vlak naast de kerk te hebben. Rood-wit-blauwe plastic vlaggetjes klapperen verwoed in de harde windvlagen die soms over het veld trekken. Een tiental jongetjes speelt voetbal. Het is echt straatvoetbal: allemaal op de bal afrennen, alleen voor eigen eer gaan en met een grote mond proberen zoveel mogelijk de bal naar je toe te halen. Er komt een auto aanrijden met in de aanhangwagen een springkussen. Karel, kerklid en vader van twee teamleden, staat er trots bij te kijken. “Gisteren hadden we hier een suikerspinmachine. Dat was een groot succes, zeg. Ik heb toen in twee uur 136 suikerspinnen gemaakt!” Zijn ogen glimmen.

Blijvende relatie
Sonrise Zaanstad is een goed voorbeeld van wat Athletes in Action voor ogen staat met de projecten. Drie kerken in één stad die samenwerken in een Sonrise-project. Drie kerken die in hun eigen wijk aan het sporten zijn met veelal sporters uit de eigen kerk en daarna verder gaan met follow-up om een blijvende relatie op te bouwen met jongeren en ouders in de wijk. Het project vindt voor het vijfde jaar op rij plaats. De kerken bundelen hun krachten om gezamenlijk extra’s als het springkussen of de suikerspinmachine te kunnen betalen.
De jongeren uit de Burgemeestersbuurt laten zich weinig gezeggen. Het is soms moeilijk om ze in het gareel te houden en vooral ’s avonds bij de oudere jeugd moet er soms kordaat ingegrepen worden op het veld. Toch komt er in de loop van de week meer contact. Teamleidster Myrthe: “Ik had een gesprekje met twee meiden die in eerste instantie niet over het geloof wilden praten. Later in de week sprak ik ze nog eens, terwijl ik mijn bijbel bij me had. Toen vroegen ze: ‘Hé, is dat de Bijbel, mag ik dat eens zien?’ Gingen ze door mijn bijbel bladeren. Dat is wel grappig.”

Nieuwe weg
Bij de Ichtuskerk in de Kleurenbuurt begint het opeens te plenzen en zoekt iedereen een goed heenkomen onder de galerij van de twee flats die het grasveld tussen zich inklemmen. Al snel is het weer droog en kan iedereen verder. Het is opvallend hoe synchroon het streetdance gaat. Een moeder vertelt dat een aantal meisjes in de buurt al van tevoren aan het oefenen is, om goed mee te kunnen doen met streetdance als het project begint. De beloning is een optreden tijdens de afsluitende barbecue en misschien zondag in de kerkdienst.
Langs het veld staat AIA-sporter Ryan met een fluitje in zijn hand. Hij is scheidsrechter, maar houdt het spel niet altijd goed in de gaten. “Och, de meeste regels weet ik wel. Alleen buitenspel, dat snap ik niet. Maar daar doen we hier toch niet aan. Ik fluit gewoon maar wat.” Ryan heeft een bijzonder verhaal. Hij is onchristelijk opgegroeid en heeft weinig met het geloof te maken gehad. Vijf jaar terug, tijdens het eerste project in de wijk is hij tot geloof gekomen. “Ja, ik ben zelf door het sportprogramma van Athletes in Action tot geloof gekomen. Dat was in 2005. Ik was op het sportveld en toen ze gingen bidden, wilde ik graag meebidden met ze. Ik vroeg of dat kon en dat mocht.” Dat was het begin van een nieuwe weg in zijn leven en sinds die tijd is hij steeds verder gegroeid in geloof. Nu staat hij zelf op het sportveld te getuigen van zijn geloof, om anderen te bereiken met wat hij zelf ontdekt heeft.

Follow-up
In de wijk Oud-West, op nog geen honderd meter van de Zaankerk, staan een stuk of dertig kinderen en jongeren ’s avonds, over het hek van het voetbalveld leunend, te kijken naar een dramastukje. Het pleintje staat ingeklemd tussen flats van acht verdiepingen hoog en ligt midden in een multiculturele buurt, zoals overigens ook het geval is bij de andere projecten in Zaanstad. De aandacht blijft goed hangen, ook als daarna een korte uitleg gegeven wordt. De Zaankerk heeft elke twee weken follow-up. Op zondag wordt er dan weer gevoetbald en kunnen jongeren eventueel verder praten over hun geloof.
Sjoerd zit in de Zaankerk en stond aan de basis van de AIA-projecten. Hij vertelt dat er twee teamleden ’stage lopen’: “We hebben nu twee jongeren van de kerk er bij die eigenlijk te jong zijn. Ik heb gezegd dat ze lekker een dag of twee mee konden doen. Dan kunnen ze eens kijken en vast ervaring opdoen. Volgend jaar willen ze ook naar de conferentie en officieel meedoen. Zo komen er weer jonge, nieuwe mensen in het team en heb ik volgend jaar misschien een team dat volledig uit onze kerk komt.” Hij is even stil. “Dat is meer zegen dan waar ik in het begin op gehoopt had.”

Meer foto’s van de Burgemeestersbuurt zijn hier te vinden.

Meer foto’s van de Kleurenbuurt staan op onze Flickr-site. Met dank aan Adriaan Timmer.