Ze zijn te bekijken via de site van Sportkampen, op de Filmpjes & Fun-pagina.

De foto’s zijn te vinden op Flickr.

..

ZomerEvent 1:

Het begint
Hup Holland Hup
De AIA X-games
Het keukenteam
Drie vragen

Coming Home:

Groningen
Zwolle
Nieuwe-Pekela
Zaanstad

Sportkampen 1

Sportkampen 1

ZomerEvent 2

Pastor Richard Ssekyeru uit Oeganda
De AIAfrica-games
Ode aan de helpdesk
Dagverslag woensdag

Road2Africa:

Eindelik in Suid-Afrika
De plaats van goud
Levensveranderend
De zwarte Noach
Belangrijke vragen
Het verhaal van Zwe
Een groenig veld
Achter tralies
De nabeschouwing

Inzoomen
Inmiddels is ook dat stadionmoment verleden tijd. Een week geleden landden we op Schiphol, was het weer Nederlands in plaats van Afrikaans of Zulu, zag het weer groen in plaats van bruin, waren er weer geliefden en bekenden in plaats van nieuwe ontmoetingen. Een reis van drie weken zat er op. Rondtrekken langs de teams, vele kilometers in de auto om teamleden te spreken, te bemoedigen, te helpen. Voor mij en de fotograaf ook om verslag te doen, verhalen te verzamelen, beelden vast te leggen, niet zozeer om alles te vertellen, maar om door in te zoomen -letterlijk of met woorden- te laten proeven wat er bij de projecten gebeurt. Een reis overigens, waarbij de afgelopen drie weken de climax waren van de drie jaar ervoor.
Terugkijkend over de stad Road2Africa begon het in september 2008, op Vlieland. De eerste plannen hadden het jaar ervoor al vorm gekregen bij de leiding van Athletes in Action. De staf kreeg tijdens een stafevent op het Waddeneiland een eerste inkijk in 2009/2010. Het werd Afrika. WK voetbal, tientallen plekken, lokale partners. Lukas 4: Freedom for prisoners, good news for the poor, sight for the blind. Een reis, een road van twee jaar, die we samen zouden lopen met de eerste inwoners die Road2Africa vorm kwamen geven: vijftig jonge leiders die dit traject van twee jaar in gingen om persoonlijk uitgedaagd, getraind en toegerust te worden voor die grote climax in de zomer van 2010. Velen van hen hebben die eindstreep gehaald.

Uitstraling
Langzaam aan haakten anderen aan, werd de visie duidelijker, de plannen concreter. Uiteindelijk vormde een groep van 350 jongeren de kern, een groep die hun koffers pakte en ging. Een groep omgeven door familie, vrienden, sponsors, kerken, voetbalclubs en supporters, honderden mensen die achter hun team, achter hun sporter stonden. Zonder de jongeren, maar ook zeker zonder hun supporters had Road2Africa niet de uitstraling gekregen die het heeft.
Net als in elke stad wordt deze bevolkt door teleurstelling en overwinning, door kleine dingen en grootse gebaren, door dagen dat het niet lukte en dagen dat alles vanzelf ging. Momenten die impact hebben. Dat is ook altijd het doel geweest: naar Afrika om levens te veranderen, maar ook om zelf veranderd te worden. Lees de verhalen nog maar na, beiden is gebeurd, op tientallen plekken, in honderden levens, in elk van de deelnemers afzonderlijk. Impact.

Nieuwe uitdaging
Road2Africa heeft zijn grens bereikt, het strand loopt over in de oceaan van de toekomst. Een nieuwe uitdaging wacht, de nieuwe stad is al gesticht. De naam wordt nog even geheim gehouden, op het NajaarsEvent vertellen we meer.
Bovenop het stadion, waar de wind speelt met alles wat maar enigszins wil wapperen, uitkijkend over de stad, zijn we namens Athletes in Action dankbaar. We wilden Jezus navolgen in zijn missie uit Lukas 4. We zien hoe God het gezegend heeft, hoe mensen geraakt werden door het Woord dat leven brengt, hoe we ingeschakeld zijn als boodschappers van zijn Koninkrijk. Het is in allerlei opzicht levensveranderend, soms op een pijnlijke manier, vaak met diepe vreugde. Er rest maar één reactie. Dankbaarheid.

Foto’s staan op onze Flickr-site.

Nog een overzicht van nieuwe berichten van de teams.

Bloemfontein hield een blog bij, die nu pas bij ons binnenkwam:

http://road2bloemfontein.blogspot.com/

Johannesburg:

http://www.wijgaannaarafrika.com/

Olievenhoutbosch/Muldersdrift

http://onstweddeeoafrika.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3556145

Lesotho:

http://elsontheroad.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3558083
http://elsontheroad.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3558897

Rustenburg:

http://aiarustenburg.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3556861

Polokwane:

http://teampolokwane.wordpress.com/2010/08/16/highschool-phunyako-the-chair/

http://teampolokwane.wordpress.com/2010/08/16/dinsdag-3-augustus-broodje-hotdog-en-sportclinics/

STINT’er Corjan:

http://www.corjandejonge.nl/?p=360

STINT’er Pieter:

http://pieterkuijvenhoven.wordpress.com/2010/08/13/mooie-afsluiting-project-terugkomst/

http://picasaweb.google.nl/PieterKuijvenhoven/NogMeerFotoSVanProject#

Teamleider Sietse weet uitgebreid te vertellen hoe je deze zwaarbeveiligde gevangenis, net buiten Pretoria gelegen, inkomt: “Je kan maar door één hek naar binnen, daar staat een hok met wat bewakers en die fouilleren je en scannen je helemaal of je wat bij je hebt. Dan ga je naar binnen en dan loop je ongeveer 50 meter, dan staat daar een muur van een meter of vijf hoog en daar loop je naar toe. Dan gaat er een zware houten deur open. Binnenin zit een hek met dikke metalen buizen, daar moet je eerst doorheen. Dan nog een metaaldetector en dan weer een dik hek. Vervolgens de binnenmuur en daar staan ook nog bewakers waar je eerst langs moet en dan sta je pas in de gevangenis.”

Eigen taal
Het team heeft tijdens de dienst een dramastuk gedaan, een tweetal teamleden hun verhaal laten vertellen en teamleider Sietse mocht preken. Wat vooral indruk maakt is de verdraagzame sfeer -Sietse gebruikt zelfs het woord ‘lief’- die er onder de gevangenen hangt. “Het was echt van: We zitten hier nu eenmaal en dan moeten we er het beste maar van maken.”
Het eind van de preek zal Sietse niet snel meer vergeten. “Aan het eind van de preek zei ik: ‘Weet je, we hebben nog wat bijbels over, ik heb hier nog een Afrikaanse bijbel. Wie wil er één hebben?’ Toen ging er één hand omhoog. Het was een man, kaal hoofd, sikje, een klein mannetje, zwartomrande ogen, hij had zo uit PrisonBreak gestapt kunnen zijn. Die wou die bijbel wel hebben.
Vervolgens zei ik: ‘We gaan zo meteen zingen, we hebben nog wel meer bijbels bij ons voor degene die er één wil hebben.’ Toen stak echt iedereen zijn hand op, zelfs al hadden ze een bijbel of twee in handen. Iedereen wilde een bijbel in hun eigen taal hebben. Ze hadden namelijk allemaal een Engelse bijbel. Ze waren als een kind zo blij met een Afrikaanse bijbel.”

“Na die tijd hebben we ook nog vier ballen gegeven. Die werden op een gegeven moment netjes in papier ingepakt om ze goed te bewaren. Omdat ze zo blij waren met wat ze kregen, dat was gewoon heel vet.” Sietse is nog steeds onder de indruk, moet soms zoeken naar woorden om te vertellen wat er gebeurd is en breekt regelmatig een zin halverwege af omdat hem weer iets nieuws is binnen geschoten wat hij ook nog wil vertellen.
“Je zag gewoon in hun ogen dat ze blij waren met onze komst en je kon echt merken dat ze geraakt waren door Gods woord. Je kon ook merken dat er een heel aantal waren die daar echt Jezus hebben leren kennen en een relatie met Hem hebben gekregen. Dat was heel bijzonder, heel indrukwekkend.”

Vergeven
“Mensen werden geraakt door Gods woord, ze waren heel ontvankelijk voor Gods woord. Ze wilden meer van zijn liefde weten. Ze zitten dan wel in de gevangenis, maar je zag bij een aantal gewoon in de ogen dat ze weten: ik ben vergeven, wat ik ook gedaan heb. Er was ook één man die heeft uiteindelijk in de gevangenis de opleiding tot voorganger gedaan en functioneert daar nu ook als soort voorganger: in de gevangenis verkondigt hij Jezus. Dat vind ik heel bijzonder: dat mensen die zoveel op hun kerfstok hebben gewoon weten: God houdt van mij, ondanks wat ik gedaan heb. Je zag het in hun ogen. Heel bijzonder.”

Wie we ook spreken van het team, de dienst heeft op iedereen indruk gemaakt. Gevangenen komen napraten na de dienst, zonder dat iemand zich ook maar één moment bedreigd voelt. Honderd mannen in oranje gevangenisoveralls zingen uit volle borst mee, tot eer van God. Een getuigenis van een teamlid dat de hele zaal stil krijgt. Sietse weet in ieder geval dat zijn bijbel in goede handen is. Hij heeft de man de bijbel gegeven.“Iedereen was daarna weer aan het zingen. Hij stond daar langzaam een bladzij om te slaan. Verbaasd dat hij de Bijbel in zijn eigen taal had. De hele dienst heeft hij voorzichtig door die bijbel staan bladeren.”

.

.

(Dinsdagavond rond middernacht vliegen de eerste teams terug. Woensdag volgt gedurende de dag de rest. Wilt u bidden voor een veilige reis en dat de teamleden in Nederland samen met God deze reis goed mogen verwerken?)

Een paar nieuwe blogs:

Botswana:

http://kjarkema.posterous.com/sportdag-tent-opbouwen-en-snipe-hunting-haha
http://kjarkema.posterous.com/hoppatee-gelijk-weer-aan-de-slag

Olievenhoutbosch/Johannesburg:

http://onstweddeeoafrika.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3553116

Soshanguve:

http://church2go.reismee.nl/reisverhaal/99998/zware-loodjes/

Apartheid
Misschien niet iedereen zal beseffen dat tijdens de apartheid niet alleen blank en zwart gescheiden was, maar dat alle bevolkingsgroepen eigen plekken en townships toegewezen kregen. Zo is Chatsworth gebouwd voor de Indiase bevolkingsgroep, die je dan ook nog steeds in grote meerderheid aantreft. De wijk is bewust neergezet als buffer tussen blanke wijken en het zwarte township Umlazi. Het kent alle graden van rijke gebieden tot grote armoede.
Het veld is gelegen op een heuvel, in een kleine platte inzinking, waardoor het vanaf de randen omhoog loopt naar een weg, een school, een woonwijk. Zodra we op het veld bezig zijn komen van alle kanten plukjes kinderen de helling afdalen om mee te voetballen of te volleyballen. Een gemengd geheel van zwarte, kleurling- en Indiase kinderen.

Niet alleen op zondag
Langs de rand van het veld staan een aantal opvallend jonge vrouwen, met kleine kinderen op hun arm. Volgens een lid van de kerk die de jongeren deze week dienen hebben deze vrouwen het erg moeilijk. Ze moeten ontzetten hard werken om een paar rand per dag te verdienen en zelfs dat is niet altijd toereikend om een brood en wat melk te kopen. Het is goed te merken dat de kerk erg begaan is met de allerarmsten.
De Indiase gemeente heeft net een pand aangekocht, vlak bij één van de armste gedeeltes van Chatsworth, naast de sloppenwijk, en heeft grote plannen. “We willen geen kerk zijn die alleen op zondag open is. We willen mensen helpen op alle gebieden. We gaan bijles geven in wiskunde, natuurkunde, Engels, Afrikaans, we gaan mensen leren om hun boekhouding op orde te krijgen, we willen kleren inzamelen en uitdelen, voedsel uit gaan delen. Alles wat die mensen verder helpt.” Een deel van de gemeenteleden verhuist zelfs met het nieuwe gebouw mee om daar in de buurt te kunnen wonen.

Rillingen
Het team heeft ondertussen het veld in bezit genomen en is lekker met de kinderen aan het sporten. De bal werkt als een magneet, want het wordt steeds drukker. Met stenen wordt een voetbalveld afgeperkt, het volleybalnet wordt aan het doel gespannen bij gebrek aan palen en een trio teamleden improviseert in allerijl spelletjes en dansjes voor de kleinen.
De teamleden horen ook hier verhalen die ze niet voor mogelijk zouden willen houden. Kinderen waarvan de moeder overleden is en de vader weggelopen. Een kind vertelt dat zijn vader drugs gebruikt en af en toe ‘gek in zijn hoofd wordt’ en dan bij blanken dingen gaat stelen. Zelfs het mobieltje dat hij voor noodgevallen van zijn moeder had gekregen werd verkwanseld voor een paar euro.
Teamlid Lisanne is gegrepen door de verhalen, maar weet ook waarom ze hier is. “Het is verschrikkelijk mooi dat je met sport, met een bal een glimlach op hun gezicht krijgt, dat vind ik echt tof. Dan kan ik echt rillingen over mijn hele lichaam krijgen, dat we hier toch het verschil kunnen maken en dat ze toch erg blij kunnen zijn. Dat vind ik erg tof.” Ze straalt als ze het vertelt.
“Ik denk wel dat als we straks thuiskomen en ik sta lekker onder de douche, dat ik me dan schuldig ga voelen de eerste tijd. Maar ik vind het wel cool om te zien hoe blij die kids van ons worden, dat we ze iets mee kunnen geven. We kunnen misschien niet hun situatie veranderen, maar dat we ze blij kunnen maken en wat hoop kunnen geven, dat vind ik heel cool om te doen.”

Blogs van de teams:

Durban:

http://www.bethel.nl/zomerprojecten

Soshanguve (SA026):

http://church2go.reismee.nl/reisverhaal/99641/verhaaltje-van-annelien/
http://church2go.reismee.nl/reisverhaal/99783/een-relaxed-dagje/
http://church2go.reismee.nl/reisverhaal/99785/fotos/

Polokwane (SA017):

http://teampolokwane.wordpress.com/2010/08/07/maandag-2-augustus-begin-week-2/
http://teampolokwane.wordpress.com/2010/08/07/fotos-video/

Oeganda:

Nieuwe update op http://www.mikeverkouter.nl/

Multicultureel
Durban, gelegen aan de oostkust van Zuid-Afrika is de drukste haven van het land en bovendien een populaire vakantiebestemming voor zowel buitenlandse toeristen als Afrikanen zelf. Het is een enorm multiculturele stad, met een grote Indiase gemeenschap en een aanzienlijke groep moslims. Het is ook de stad waar Mahatma Gandhi twintig jaar lang als advocaat gewoond en gewerkt heeft, uitgroeiend tot voorvechter voor de rechten van de Indiërs, voordat hij naar India vertrok om daar met zijn idee van geweldloos verzet de status van nationale held te bereiken.
Durban omvat echter ook een aantal voormalige townships, kent veel criminaliteit en heeft gebieden waar een derde van de bevolking werkloos is. Eén van de drie teams in Durban (SA032) is actief in Hammersdale, een township dat, uitgestrekt over golvende heuvels, vele vierkante kilometers meet. De glooiingen zijn bedekt met kleine betonnen huizen, meestal armoedig ingericht, maar geverfd in zachte pasteltinten. Zoals veel townships is ook dit een wijk waar het leven moeilijk is. Waar criminaliteit als enige lijkt te lonen en verslaving als een vasthoudende buldog op de loer ligt. Een wijk waar een getuigenis als dat van Zwe precies aansluit bij de leefwereld van de jongeren.

Snoepje
“Weet je, als je hier een jongere neerzet die een getuigenis geeft over hoe hij vroeger wel eens een snoepje heeft gestolen, maar nu weet hoe verkeerd dat is, dan lachen ze je uit, dat betekent niets. Als ik mijn getuigenis vertel, herkennen ze dat en spreekt dat aan.” Zwe, een uit de kluiten gewassen zwarte jongen, die je op grond van zijn uiterlijk ongeveer het dubbele zou geven dan de 19 jaar die hij oud is, heeft de scholieren inderdaad wat te vertellen. Met een ernstig, ietwat verveeld ogend gezicht, dat gedurende de dag maar een enkele keer openbreekt in een goeiige glimlach, staat hij voor de groep. Hij was lid van een straatbende, de Dungeon Dogs, en verslaafd aan drugs, drank, roken en porno. Toen hij eenmaal naar de kerk ging en uiteindelijk zijn leven overgaf aan God, is hij in een lange en moeilijke strijd één voor één afgekickt van zijn verslavingen. De jongeren hangen aan zijn lippen.

Goed opgelet
Zwe is onderdeel van een groep van de kerk die deze twee weken met het team in Durban meeloopt. Het team bezoekt scholen, geeft elk lesuur een andere klas les en vertelt daarin iets van het evangelie. Het heeft al een aantal basisscholen en middelbare scholen achter de rug. De scholen zijn rond een uur of drie klaar en dan trekt het team naar een veld in Hammersdale om nog even te voetballen met de kinderen. Zaterdag houden ze er een toernooi.
Na de eerste dag bleek de groep van de kerk goed opgelet te hebben en mee te kunnen helpen. Na een aantal dagen verzorgen ze vrijwel het hele inhoudelijke gedeelte: een bijbelse boodschap uitgelegd aan de hand van een sportvoorbeeld, een getuigenis (zoals dat van Zwe), een oproep om te geloven en bidden met de groep, allemaal in het Zulu. Het Nederlandse team is er erg blij mee en kan erop vertrouwen dat er mensen doorgaan met het werk als zij weer in het vliegtuig stappen (ze hebben overigens nog genoeg te doen op zo’n dag, wees gerust…). Ze zijn enthousiast over wat ze zien gebeuren en wat een impact het gezamenlijk optrekken heeft. Zwe en de rest blijven in Hammersdale en blijven de bevrijdende boodschap van God verkondigen die ze zelf in hun leven ervaren hebben.

(De teams in Durban hebben te maken met een grote hoeveelheid zieken (ongeveer een derde van de teamleden is ziek of geblesseerd). Bid alstublieft dat zij genezen en de laatste één of twee dagen nog veel goed werk kunnen doen.)

Blogs van de teams:

Pieter Kuijvenhoven, STINT’er voor Athletes in Action, reist ook rond om teams te bezoeken en heeft een groot aantal verslagen en foto’s op zijn site geplaatst.
http://pieterkuijvenhoven.wordpress.com/2010/07/24/project-road2africa/
http://pieterkuijvenhoven.wordpress.com/2010/07/28/de-eerste-dagen-van-project-road2africa/
http://pieterkuijvenhoven.wordpress.com/2010/07/31/lesotho/

http://pieterkuijvenhoven.wordpress.com/2010/08/05/wat-is-jouw-passie/

http://picasaweb.google.nl/PieterKuijvenhoven/FotoSFantastischeProjecten#

Botswana:

http://kjarkema.posterous.com/

Malawi:

http://malawi2010.reismee.nl/reisverhaal/99536/weer-een-berichtje-uit-malawi/

Knagen
Vrijwel alle teams switchen na de eerste week van plek. Ze hebben een week met de ene kerk, de ene organisatie opgetrokken en gaan de tweede week een andere dienen. Soms in dezelfde plaats, soms moeten ze verkassen naar een plek die uren rijden verder ligt. Voor dit team was het contrast enorm: van een safehouse middenin de sloppenwijk van Olievenhoutbosch gingen ze naar het andere uiterste: een enorme villa met zwembad, drie badkamers, een piano, twee computers (met internet!), een kast van een tv en een Wii spelcomputer. De bewoner, een rijk kerklid, had het ter beschikking gesteld aan het team, bij wie het zien van al die luxe behoorlijk begon te knagen. Teamlid Nathalie: “Toen ik daar de eerste dag was, wilde ik daar niet blijven. Ik dacht: ik wil ergens anders heen. Ik wil terug naar waar we waren, ik wil hier niet zijn. Het is gewoon te groot, te veel.”

De eerste week wonen in een sloppenwijk, maar wel ’s avonds met popcorn naar de bioscoop, aan het eind van de week een safari met een uitgebreid diner. Teamleider Janita: “Maandag hebben we kleren gesorteerd en uitgedeeld in het township. Het is bizar om te zien hoe blij mensen kunnen zijn met oude kleren, gescheurde kleren, dat was ook weer indrukwekkend. Dan is het ook des te vreemder om ’s avonds weer thuis te komen in die rijke villa.” Ze vindt dat het team goed omgaat met het contrast. Ze kunnen genieten van de luxe, zonder het schrijnende gevoel dat het oproept uit het oog te verliezen.
Janita: “Ik zie ook dat we gaan nadenken, dat het belangrijke vragen oproept. Waarom voel ik me ergens veilig, waar zit dat in? Waarom voel ik me veilig in het township, maar ook in de villa? Teamleden worden zich bewust van hun vrijheid in Nederland, waar je geen hoog hek om je tuin hoeft te hebben en ’s avonds gewoon over straat kunt. Maar ook een vraag als: wat heb ik aan mijn rijkdom?” Ze kijkt nadenkend naar het veld. “Ze gaan over zichzelf nadenken, over hun eigen leven. Dat vind ik heel mooi.”

Athletes in Action Zuid-Afrika
Een dag later gaan we op bezoek bij een Zwitsers team dat via AIA ook in Afrika is en een wedstrijd speelt tegen een lokaal team. De Zwitsers worden tijdens hun project onder de hoede genomen door Chris Derks, directeur van Athletes in Action South-Africa (AIA SA), dat al sinds 1974 bestaat. Hij legt uit dat AIA zich in Zuid-Afrika richt op professionele sporters. “We hebben een aantal profteams waar we mee in contact zijn. In die teams zitten een aantal christenen die bijbelstudies houden en getuigen onder hun teamgenoten.” AIA SA coacht hen, rust hen toe en bouwt hen op om hen op die manier te laten groeien als christen en als mens en hen te ondersteunen in hun missie. Chris heeft niet alleen contact met voetballers, maar ook met bijvoorbeeld een aantal rugbyspelers. Rugby is naast cricket en voetbal één van de populairste sporten in Zuid-Afrika.
De wedstrijd vindt plaats op een veld naast een fitnessclub, op korte afstand van het internationale OR Thambovliegveld van Johannesburg, het vliegveld waar veel van de teams van Road2Africa geland zijn en waar vandaan ze weer zullen vertrekken over een aantal dagen. Met een stipte regelmatig dondert een vliegtuig over het veld, soms zo laag dat het lijkt of de piloot moeite heeft de machine in de lucht te krijgen.

Het team bestaat uit een groep Zwitserse voetballers die tijdens hun project een aantal wedstrijden spelen tegen de teams waar AIA SA mee bezig is. Op die manier versterkt zo’n wedstrijd hun band met de teams. Daarnaast heeft het team een aantal sportclinics gegeven in het beruchte township Soweto, waar veel kinderen op afkwamen. Het is ook voor hen een indrukwekkende ervaring. Wat het team betreft is dit niet de laatste keer dat ze met AIA Nederland meedoen. “De conferentie was heel mooi, daar heb ik erg van genoten. Het is gaaf om hier te zijn. Hopelijk kunnen we volgende jaar met meerdere teams uit Zwitserland naar Nederland komen, om te helpen bij de Nederlandse projecten!”

Er staan weer aantal nieuwe foto’s op onze Flickr-site, waaronder meer foto’s vanuit Ledig (SA011) en Soshanguve (SA026). U kunt op de set van een team klikken om alle foto’s te zien.

Nieuwe verslagen van de teams zelf:

SA025 (Olievenhoutbosch/Johannesburg)

http://onstweddeeoafrika.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3548126

BW001 (Botswana)

http://kjarkema.posterous.com/een-lekker-zon-dagje

SA011 (Rustenburg/Ledig/Bafokeng)

http://aiarustenburg.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3547599

SA017 (Polokwane)

http://teampolokwane.wordpress.com/2010/08/03/sportclinics-en-pannekoeken-bakken/

http://teampolokwane.wordpress.com/2010/08/03/weeshuis-bezoek-en-culturele-middag/

SA026 (Soshanguve)

http://church2go.reismee.nl/reisverhaal/98833/go-to-person/

UG001 (Oeganda)

http://www.mikeverkouter.nl/

SA 032
Dia heeft in het vliegtuig onderhuidse bloedingen opgelopen, tijdens de conferentie was zij gevallen.
Het uitte zich in grote blauwe plekken. We zijn nu al een aantal keer met haar naar het ziekenhuis geweest, met de medicatie wordt het niet veel minder. Willen jullie voor haar bidden? We gaan morgen voor een second opinion naar een 2e arts, met volgende week de terugreis op het programma bidden we dat zij op tijd hersteld om te mogen vliegen.

SA 034
Linda heeft een gebroken middenhandsbeentje, een lastige breuk die haar veel pijn doet.
Door haar medicatie is ze ook nog eens ziek geworden, willen jullie bidden dat de pijn minder mag worden en haar vinger mag genezen?

SA 034
Tineke heeft al vanaf maandag een keelontsteking. We hebben ook haar meegenomen naar de dokter en zij heeft een kuur gekregen. De koorts is minder, maar zij heeft nog wel veel last van haar keel.

SA 034
Paul loopt sinds conferentie op krukken, hij heeft 1 enkelband gescheurd. Dankpunt: het gaat nu erg goed!

SA 034
Anneleen heeft ook problemen met haar enkel, zij kan wel mee doen met het sportprogramma, maar niet zoals ze zou willen.

Veel klachten bij het team SA 034. Gebedspunt dat ze gefocust mogen blijven op God en het dienen van Hem, dankpunt dat ze als team nog zo enthousiast zijn en er voor gaan!

Hiërarchie
Het team voetbalt bij en met een school. ’s Ochtends verzorgt het een dagopening voor de school en ’s middags sporten ze lekker met de kinderen die uit school komen. De eerste week zijn ze bezig op de ene school, de tweede week op de andere. In tegenstelling tot veel andere teams heeft het team de hele week een vaste plek en kan het dus diepere relaties opbouwen met de kinderen en jongeren van de school.
De leden van het team hebben ook een bijzondere invloed op de kerk in Polokwane. Het is voor geëmancipeerde westerlingen best lastig om een weg te vinden binnen de hiërarchische structuur die vaak onderdeel is van de Afrikaanse cultuur. Het voelt ongemakkelijk om je als gast steeds maar weer te laten bedienen of om te zien hoe mannen geen hand uitsteken, simpelweg omdat het huishouden een taak van vrouwen is. Zo niet het team! Hun voorstel om typisch Hollandse pannenkoeken te bakken werd enthousiast begroet, maar toen de jongens mee gingen helpen in de keuken en ook bedienden en afwasten keek men toch wel gek. Na een uitleg over hoe we dat in Nederland zien, ook juist met dienen als christen, bleek dat aan te slaan. De rest van de week was er steeds vaker een man te vinden in de keuken…

Jonge honden
De dag erna gaan we op bezoek bij het team in Soshanguve (SA026). Als we aankomen bij de Free Reformed Church is het team nog nergens te bekennen. Na een kwartier komt een busje aanrijden en buitelt het team uit Winsum als jonge honden de achterbank af. Dit is de eerste dag dat ze bij deze kerk zullen zijn en ze zullen de hele week blijven. In het kerkgebouw, een soort loods met matten op de vloer, en in een bijgebouwtje is er kindercrèche. Een kind is jarig en paarse maskertjes sieren de bruine kopjes van de kinderen. Op de muur nodigt een bruine Noach met een lange grijze baard een bonte reeks aan Afrikaanse dieren in zijn ark. Een volleybalpaal wordt geïmproviseerd van een aantal latten, een deel van het team trekt de wijk door om kinderen uit te nodigen en de blanke dominee komt een kijkje nemen hoe het team het aanpakt. De kinderen schreeuwen om het hardst mee met het dramastukje.

Indruk en impact
De afgelopen week heeft veel indruk op het team gemaakt. Het is op een aantal basisscholen, middelbare scholen en weeshuizen geweest. Eén moment zal geen van de teamleden snel vergeten. Teamleider Jouke: “We liepen op het weeshuis rond en op een gegeven moment kwamen we bij een klein kamertje waar een ziek jochie op bed lag. Hij had aids en kon elk moment overlijden. Toen gingen we als team samen voor hem bidden. Iemand bad en legde de handen op zijn hoofdje. Dat was wel een emotioneel moment. Iedereen was daarna wel heel stil en diep onder de indruk.” Ook teamlid Rowen was hierdoor diep geraakt. “Hij lag daar en het was zo’n mager jongetje. Vrijdag gaan we weer langs dat kindertehuis, maar ik hoop dat we hem dan niet meer zien. Dat hij dan eindelijk rust heeft.”

Na het toneelstukje vertelt Arnaud zijn verhaal aan de kinderen. Een jaar geleden is zijn moeder overleden en hij beschrijft hoe hij haar in de laatste fase van haar ziekte, toen ze zelf niets meer kon, uit de Bijbel voorlas. Het is een verhaal dat een gevoelige snaar raakt bij de kinderen. Ook zij hebben vaak dierbaren, vaders, moeders, familie verloren. Arnaud merkt dat de kinderen daardoor opener zijn. “Ze komen eerder met hun verhalen, omdat ze het idee hebben dat ik hen beter begrijp omdat ik het meegemaakt heb. Dan krijg je heel wat moeilijke dingen te horen.”
Van verschillende kanten horen de teamleden hoe veel impact hun bezoek heeft. Jan: “Zelf hebben we dat niet eens heel erg door, maar de voorganger vertelde hoe bijzonder het voor veel mensen is.” Het gebouw was bij de laatste dienst in de eerste kerk dan ook afgeladen; volgens het team vier keer zoveel bezoekers als normaal. De voorganger is enthousiast en heeft al een groep gevormd om door te gaan. Het team heeft een week lang veel gegeven en gaat dat deze week weer doen. Robbert: “We werden in de loop van de week erg moe en er waren wat kleine irritaties in de groep. Dat hebben we allemaal uitgesproken.” Hij leunt over het muurtje naast het veld en kijkt naar de voetballende jongetjes. “Het is wel zwaar, maar als ik die mooie kinderen hier dan zie, dan heb ik er gewoon weer zo veel zin in.”

Nieuwe blogs van diverse teams.

Stutterheim (SA040):

http://elsontheroad.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3542848

Botswana (BW001):

http://kjarkema.posterous.com/

Polokwane (SA017):

http://teampolokwane.wordpress.com/

Olievenhoutbosch/Johannesburg (SA025):

http://onstweddeeoafrika.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3543451
http://onstweddeeoafrika.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3544589

We kregen nog een mooie foto doorgestuurd van team Durban (SA033):

Een nieuwe bericht van STINT’er Corjan:

http://www.corjandejonge.nl/?p=358

]]> http://www.athletesinaction.nl/2010/nieuws/aia-sportzomer-de-zwarte-noach/feed/ 0 http://www.athletesinaction.nl/2010/nieuws/gebedspunten-iii/ http://www.athletesinaction.nl/2010/nieuws/gebedspunten-iii/#comments Mon, 02 Aug 2010 04:49:14 +0000 Matthijs den Dekker http://www.athletesinaction.nl/?p=1906 Een aantal gebedspunten van diverse teams.

Team Kaapstad, Stellenberg

Er zijn een aantal zieken in het team van Ton en Gert. Bid voor genezing en voor kracht en energie voor de reis van vandaag.

Team Olievenhoutbosch

Een aantal leden van het team hebben last van heimwee. Bid dat het niet erger wordt of helemaal weg mag gaan. Dat het in ieder geval niet belemmert tijdens de rest van het project.

Team Mossel Bay

Er is een aantal dagen geleden ingebroken in hun huis. Inmiddels verblijven ze op een andere locatie en voelt het team zich weer helemaal veilig. Ook wordt er voorzien in de financiele schade, een kerk waarmee ze samenwerkten heeft voor hun een speciale collecte gehouden! Dank God voor dit alles en voor zijn trouw en goedheid die we hierin kunnen zien.

Team Kenia

In het team van Kenia is een meisje met malaria. Bid voor haar herstel en een volledige genezing. Bid ook voor de veiligheid in dit land als er op 4 augustus een referendum zal zijn.

Team Kwamsane

Pastor Freddy van de Apostolic church in Kwamsane ligt in het ziekenhuis en is ernstig ziek. Bid voor zijn genezing.

Team iSicgaweni

Bid voor de teamleiders van dit team die zich niet helemaal fit zijn.

Team Polokwane

Bid voor een goede focus voor het team, dat ze voor ogen houden waarom ze hier zijn.
Bid voor een dienende houding naar elkaar en anderen toe.
Bid voor geestelijke en lichamelijk bescherming. Een aantal leden van het team kwakkelt met kleine ongemakken en pijntjes, die in de loop der tijd behoorlijk afleiden van het doel. Ook is het nodig dat het team Gods waarheid over zichzelf blijft zien, omdat leugens over wie iemand is soms diep door kunnen dringen.

Algemeen gebedspunt:

Bid voor alle teams die gaan reizen op 2 en 3 augustus. De meeste teams zullen een andere kerk of organisatie gaan dienen en reizen naar een andere plek.

Bedankt voor uw gebed!