Hengelsportvereniging “Simon Petrus”
Afgelopen zaterdag organiseerde AIA een teamleidersdag in Arnhem. Die dag vertelde AIA-collega Jan dit verhaal. Het is te mooi om niet door te vertellen.
Er was eens een hengelsportvereniging die beschikte over viswater met een overvloed aan hongerige vissen. De leden vergaderden regelmatig. Vaste agendapunten waren:
1 de visie op vissen
2 de overvloed aan vis en de uitdaging rond het vangen van vis
Ze werden steeds enthousiaster over vissen. Iemand suggereerde dat ze echt een beleid nodig hadden voor het vissen. Toen stelden ze zorgvuldig een definitie van vissen op en later nog een definitieve definitie. Een doelstelling werd geformuleerd. Ook werkwijzen en visstrategieën werden ontwikkeld.
Toen beseften ze dat ze wel erg eenzijdig bezig geweest waren. Ze hadden het vissen benaderd vanuit het gezichtspunt van de visser en niet vanuit het gezichtspunt van de vis. Hoe kijkt een vis aan tegen de wereld van de visser? Hoe komt de visser over op de vis? Wat eten vissen en wanneer? Dat zijn toch belangrijke vragen?
Dus men begon dat allemaal te onderzoeken en woonde conferenties over vissen bij. Sommigen reisden naar veraf gelegen plaatsen om verschillende soorten vis met hun verschillende gewoontes te bestuderen. Anderen haalden zelfs een graad in de viskunde. Maar er was nog niemand gaan vissen.
Er werd een commissie gevormd om vissers uit te zenden. Omdat er veel meer visplaatsen dan vissers waren moest de commissie prioriteiten vaststellen. Een prioriteitenlijst van visplaatsen werd op de publicatieborden gehangen in alle vertrekken van de hengelsportvereniging. Nog steeds was er niemand aan het vissen. Er werd een enquête gehouden om te ontdekken hoe dat kwam. De meesten vulden de vragenlijst niet in. Maar van degenen die reageerden werd duidelijk dat sommigen zich geroepen voelden om vis te bestuderen., een paar wilden zich toeleggen op het leveren van de visuitrusting en weer anderen wilden rondgaan om vissers te bemoedigen. Mede door het grote aantal bijeenkomsten, conferenties en studiedagen hadden velen eenvoudigweg geen tijd om te vissen.
Jaap was pas lid geworden van de vereniging. Na een inspirerende verenigingsavond ging Jaap onmiddellijk vissen. Hij probeerde het een en ander uit, kreeg de smaak te pakken en ving een prachtige vis. Op de volgende bijeenkomst van de vereniging vertelde Jaap zijn verhaal. Hij werd geprezen om zijn vangst en vervolgens werd er afgesproken dat hij in alle geledingen van de vereniging zou spreken over hoe hij het had gedaan.
Vanwege al zijn spreekbeurten en zijn verkiezing in het bestuur van de vereniging had Jaap geen tijd meer om te vissen. Al gauw voelde Jaap zich onrustig en onvoldaan. Hij wilde dolgraag die ruk aan zijn vislijn weer eens voelen. Hij annuleerde al z’n spreekbeurten. Trad af als bestuurslid en zei tegen een vriend: “Ga je mee vissen”? Dat deden ze, gewoon met z’n tweeën en ze vingen vis.
De leden van de hengelsportvereniging waren vele, de vissen waren er in overvloed, maar vissers waren er weinig.
Zin om te ‘vissen’ deze zomer? Meld je aan voor een sportproject in Nederland of Europa.
Geplaatst op woensdag 8 februari 2012.
