Veel moois bij meiprojecten (een tussentijds verslag)
Enorm gaaf, goed, superbijzonder. Dat zijn de eerste reacties van de teams van de meiprojecten op de vraag hoe het tot nu toe gaat. Op vijf plekken in Nederland zijn momenteel teams van Athletes in Action actief om tijdens een Coming Home meiproject liefde voor Jezus en sport te delen met kinderen en jongeren in de wijk. Een belrondje langs de teams (veelal gestoord in hun stille tijd, sorry daarvoor) geeft een unaniem beeld: de teams voelen zich gezegend en zien kinderen veranderen. Een andere veel gehoorde opmerking: maandag regen, maar nu gelukkig wat beter weer. Een tussentijds overzicht van de meiprojecten.
Aanstekelijk
In Meppel neemt Marcel de telefoon op en als hij zegt dat het ‘bijzonder’ is, is aan de lach in zijn stem te horen dat hij dat nog maar zachtjes uitgedrukt vindt. Vijftig tot zeventig kinderen per dag en vanavond verwachten ze er nog meer. Het team heeft een beamer en geluidsinstallatie geregeld en gaat vanavond voor de sportclinics eerst de bekerfinale Feyenoord-Ajax kijken.
Het team is zeer divers, van 14 tot 44 jaar en van alles wat daartussen zit. Een grote uitdaging. “We hebben in het begin veel geestelijke strijd ervaren, maar uiteindelijk heeft dat ons vooral verbroederd, binnen zo’n enorm gemixt team,” vertelt Marcel. Ook de grote impact die ze in die eerste paar dagen al mogen zien maakt indruk. De kinderen zijn enthousiast, er zijn veel gesprekken, veel kinderen zijn open en staan open. Kinderen willen met zich laten bidden, willen meer weten en een paar geven aan Jezus te willen volgen.
“Overal gebeurt wat. In de wijk, in het team, in de kerk. De gemeenteleden worden aangestoken, raken steeds meer betrokken en krijgen hart voor de wijk. Ze willen hier steeds meer gaan betekenen.” Dat een AIA-project aanstekelijk werkt, heeft ook Corné inmiddels ontdekt. Maandag zou hij een dagje als teamlid komen, vond het toen zo leuk dat hij dinsdag ook maar kwam en inmiddels heeft hij besloten toch maar heel de week mee te doen. Zoals hij maandag op Twitter meldde: “Ik ben nu in Meppel bij voorbereidingen voor project van @AIAHolland en word aan me haren erbij getrokken… ” Corné twittert hier af en toe over het project, de (ietwat vage) foto’s bij dit bericht zijn ook van hem.
Betrouwbaar
Ook in Drachten was het niet altijd makkelijk. Stephanie vertelt dat er de eerste avond op een pleintje naast het veld openlijk drugs gedeald werd en er door de groepsdruk tieners erg gesloten waren. “We hebben er voor gebeden. De dag erna werd er niet gedeald en was het rustig. Er hing meteen ook een betere sfeer. We konden veel vertellen en aan relaties bouwen.” Uiteindelijk zijn er ook in Drachten veel gesprekken met kinderen, tieners geweest.
“Op Bevrijdingsdag werd er veel georganiseerd en we wilden die dag eerder stoppen, omdat we dachten dat de kinderen daar wel heen zouden gaan. Uiteindelijk was het zo druk dat we toch doorgegaan zijn en opeens nog een heel programma moesten improviseren.” Ook daar kwamen weer veel gesprekken uit voort en het valt Stephanie op hoe open de kinderen zijn, over zichzelf, over problemen, de dingen waar ze mee zitten. “Er zijn hier veel gebroken gezinnen. Een meisje vertelt aan iedereen die ze tegenkomt: ‘Mijn vader is dood.’ Ze vinden hier iets wat ze thuis niet hebben.”
“Veel kinderen vinden het team erg betrouwbaar en vertellen over waar ze mee zitten.” Alex zit in Leeuwarden en ziet daar hetzelfde gebeuren. “Een meisje vertelde haar verhaal in een persoonlijk gesprek met een teamlid. Ze werd geslagen door haar nichtje. Er zijn zo veel bijzondere gesprekken, we mogen bidden met kinderen, ze luisteren naar wat we vertellen.” Dat het team populair is in Leeuwarden blijkt wel uit het feit dat teamleden inmiddels voor zo’n twintig verjaardagsfeestjes zijn uitgenodigd…
Het wordt ook elke dag drukker. De eerste dag waren er vijftien kinderen, in de regen. De dag erna was het aantal al verdubbeld. “Gisteren hebben we een spelletjesmiddag gehad en met veertig kinderen pannenkoeken gegeten in de kerk. Dat was erg geslaagd, de vloer van de kerk zag wit van de suiker.”
Open mond
In Berkel en Rodenrijs sport het team in een Vinex-wijk en vinden de bewoners het verbazingwekkend dat er zo’n vredige sfeer hangt op het sportveld waar normaal gesproken altijd ruzies en problemen zijn. “Ze vinden de manier waarop wij over God vertellen erg bijzonder,” vertelt teamlid Jaap, “Er komen ook veel kinderen, zo’n tachtig per dag, en veel kinderen zijn erg geïnteresseerd. Het zijn onrustige kinderen en hier komen ze tot rust, krijgen ze liefde.” Het team zelf groeit ook geestelijk; een project heeft niet alleen impact op de wijk, maar ook op de sporters zelf.
De kerk had freestyler Josh uitgenodigd, een voetballer die de meest bijzondere tricks kan met een bal. “Joshua gaf een show, een getuigenis over zijn geloof en een workshop om de kinderen wat tricks te leren. Dat maakte veel indruk. Kinderen zaten met open mond te luisteren naar zijn verhaal en werden er door geraakt. Enorm gaaf.”
Kou gevat
In Assen-Kloosterveen zijn er al vijf jaar projecten en is het ook druk: elke dag rond de zeventig kinderen en tieners. Hoewel de week rommelig begon, door slecht weer en een team met weinig ervaring, loopt het nu allemaal goed. Stephan laat ook af en toe wat weten via Twitter: “Wat een vette eerste projectdag en wat een kinderen/jongeren 
dat beloofd nog wat! Heerlijk om in zo’n tof team voor God bezig te zijn!”
Ook bij teamleider Gerlinde is het enthousiasme in de stem te horen. Schor van de verkoudheid (een deel van het team had kou gevat door het slechte weer maandag) vertelt ze hoe ook in Assen jongeren open zijn, dat er veel ruimte en kans is voor gesprekken over God, hoe meerdere jongeren gezegd hebben dat ze met Jezus verder willen leven.
Ze vertelt een bijzonder verhaal. “Bij het sportveld hier hangt vaak een beetje een ‘gang’ van jongens rond, die maar wat hangen. Dat doen ze al jaren en ze horen dus ook al jaren wat we hier vertellen, zonder dat ze verder meedoen of zo. Gisteren kwam één van die jongens wat laten zien: hij had een grote tatoeage op zijn been laten zetten met Geloof, Hoop en Liefde. Hij vertelde dat hij altijd wel luisterde als we er waren en het idee had dat God er was. Nu geloofde hij eigenlijk wel, daarom had hij die tatoeage laten zetten, maar hij wilde toch wel meer weten: ‘Vertel nog eens wat’.”
Een mooi voorbeeld van hoe jarenlange trouw, steeds weer terugkomen en contact zoeken invloed kan hebben. Ook op jongeren die nauwelijks geïnteresseerd lijken. Er is op dit moment veel gaande bij de meiprojecten (er zijn nu overigens ook teams in Libanon en Albanië), blijf met ons mee bidden om deze projecten nog meer tot een zegen te laten zijn. Dat jongeren geraakt worden, opgebouwd worden en uiteindelijk zelf weer gaan uitdelen. Gerlinde zag het in de praktijk: “Hij vertelde dat hij over een paar jaar wel eens mee wilde doen met het team.”
Geplaatst op donderdag 6 mei 2010.
