AIA Sportzomer: Levensveranderend
Als deelnemer aan een project van Athletes in Action maak je nog eens wat mee. Een politie-escorte voor de afschrikwekkende werking? Check. Mierzoete limonade? Check. Handtekeningen uitdelen aan enthousiaste kinderen na een bezoek aan hun school? Check. Drie keer zoveel kinderen ontvangen als je verwacht had? Check. Twee meter van een giraffe staan? Check. Voetballen met criminelen? Check. Mensen genezen zien worden? Check. Een journalist van een nationale krant op bezoek? Check. Dolenthousiaste voorgangers die met open mond staan te kijken wat een team allemaal wel niet teweeg brengt? Check. Maar ook: ellende zien die je van je leven niet meer vergeet. Check.
Gemeenschap
Beide teams hebben ongelooflijk veel indrukken opgedaan in die eerste week dat ze in Zuid-Afrika zijn. Het voormalige township Eersterust is een enorm gevarieerde wijk. Dikke villa’s aan de ene kant, bittere armoede een paar minuten verderop. Overal zijn de scherven van lege bierflesjes te vinden. Af en toe rijdt een dikke auto, hiphop dreunend, voorbij. Het zijn de drugskoeriers die als enige in de buurt het grote geld verdienen en daarmee jongeren proberen te verblinden en mee te lokken in hun val. Het team voetbalt ‘s middags op een veld met de plaatselijke jeugd en wandelt ook regelmatig als groep rond in de wijk. Het arme gedeelte is een keiharde buurt, maar ook één waar de bevolking op de één of andere manier een gemeenschap probeert te vormen. Mensen kijken je niet gek aan als je een tuin of een huis binnenstapt om een praatje te maken of, zoals het team, voor mensen te bidden. Ze zijn onder de indruk van de aandacht van die blanken voor hen en hun problemen.
Een paar teamleden baden voor een vrouw met grote maagklachten. Ze leidde een moeizaam leven, oud en afgetakeld door haar ziekte. Jessie vertelt: “Toen ik haar een hand gaf, was ik bang dat ik iets zou breken. Haar hand was zwak en voelde bijna uitgedroogd aan. We hebben toen voor haar gebeden.” Teamleider Sietse is nog onder de indruk: “De volgende dag gingen we nog eens kijken en stond daar een zwarte, bejaarde, maar potige vrouw. Ik kon bijna niet geloven dat het dezelfde vrouw was.” Jessie kreeg nogmaals een hand van de vrouw: “Dat was zo’n verschil. Ze kon nu zelf in mijn hand knijpen. Heel bijzonder.”
Thuiszorg
Ook bij het team in Ledig komt er geen eind aan de verhalen. Ze hebben een gevarieerd programma gehad. Van het aanleggen van een moestuintje tot het verzorgen van een zeskamp voor 900 (!) kinderen. Omdat het team in eerste instantie te horen had gekregen dat er 400 kinderen zouden zijn, vergde dat enige improvisatie. Wat echter het meeste indruk heeft gemaakt zijn een bezoek aan een ziekenhuis en helpen bij de thuiszorg in het nabijgelegen dorp Patsuma. Zieke, gehandicapte mensen, levend onder erbarmelijke omstandigheden. Niet in staat voor zichzelf te zorgen, alleen gelaten in een schamel hutje. Teamleider Herman heeft moeite te beschrijven wat voor indruk dat gemaakt heeft. “Toen ik dat gezien had… stilte, geen woorden voor. Toen dacht ik echt: wat is dit een verrotte wereld.”
Voorganger Ike is evenzeer onder de indruk van wat hij gezien heeft. “Ik werd zo diep geraakt toen we de huizen binnen gingen van oude mensen, zieke mensen, mensen die niet konden bewegen. We hebben die mensen liefde betoont, we hebben voor een aantal mensen gebeden, we hebben schoongemaakt, gewoon hun huis schoongemaakt.” Hij schudt zijn hoofd. “Ik besefte dat er huizen waren waar de ziekte in stand gehouden werd omdat het huis niet schoon was.” Ike is vastberaden. “Ik geloof dat dit een uitdaging is. Voor mij als voorganger, voor de kerk en voor heel Patsuma. Ik heb door dit team manieren gezien om mensen te bereiken die ik nooit bedacht had. Het heeft me de ogen geopend.”
God werkt
Het is zaterdagochtend en in Patsuma heeft de kerk een voetbaltoernooi georganiseerd. Een droog veld aan de rand van het dorp met een wijds uitzicht rondom. Het speelschema is onlogisch en elk half uur vindt er weer een heftige discussie plaats tussen de organisatie en een aantal teams. De ballen kleuren oranje van het stof. De teams zijn in fel gekleurde outfits gestoken en dragen namen als de Patsuma All Stars, Chelsea of Inter Milan. Langs het veld wordt wat gevolleybald, toeschouwers langs de lijnen leven intens mee met de wedstrijd, de zon brandt. Muziek klinkt uit een aantal transistors. Het is nu wachten op het laatste fluitsignaal van deze wedstrijd. Dan gaat het team een dramastukje doen, een volgende pauze volgt een getuigenis.
Er wordt flink bier gedronken langs de lijn en halfdronken Afrikanen zorgen af en toe voor een onplezierige sfeer. De inwoners van deze wijk kennen de leegte van drank, drugs en vrouwen. Ze willen anders, maar kunnen niet, weten niet hoe. Ze berusten in hun lot, zien geen hoop voor de toekomst en trekken nog een fles open. De gesprekken zijn soms schrijnend, iedereen heeft zijn eigen verhaal van uitzichtloosheid. Toch werkt God. Langs de kant vinden gesprekken plaats, er wordt voor mensen gebeden. Mensen geven aan God te willen leren kennen, willen hun hart aan Jezus geven. Er is grote aandacht voor de woorden van hoop. Het is een ruige omgeving, de dag heeft een ruig randje, maar er wordt heel wat gezaaid. De voorganger luistert, kijkt en leert. Hij heeft het begrepen, hij heeft grote plannen, hij heeft sport ontdekt als een middel om zijn gemeenschap van Jezus te vertellen. Om hoop te brengen.
Foto’s zijn te vinden op onze Flickr. Binnenkort meer foto’s van het toernooi in Patsima (Ledig).
Meer over dit team is te lezen op hun blog:
http://aiarustenburg.waarbenjij.nu/Reisverslag/?Zuid-Afrika/Live+vanuit+Ledig%2C+Zuid-Afrika/
Blog van het team in Soshanguve:
http://church2go.reismee.nl/reisverhaal98227/dat-was-week-1-alweer/
En van het team in Olievenhoutbosch:
http://onstweddeeoafrika.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3540509
Geplaatst op zaterdag 31 juli 2010.
