AIA Sportzomer: Groningen
De lucht is licht bewolkt, her en der liggen de plassen nog op straat, maar de voetbalkooi is droog. Hoewel het al een tijdje is gestopt met regenen spettert een kapotte dakgoot nog steeds water op de stoep van buurtcentrum De Borg aan de Borgwal in Groningen-Noord. Vlak daarnaast de geasfalteerde voetbalkooi (officieel: playground) geschonken door de Richard Krajicek Foundation. Aan de andere kant van het gebouw is een uitgebreide speeltuin, waar de schommels ongebruikt boven een kuil met water bungelen. Daarnaast nog een veldje waar een volleybalnet staat, benauwd ingeklemd tussen wat heggen, op een ondergrond van plukken geelgedroogd gras dat opschiet uit de harde bodem. Misschien staat het veldje symbool voor het missionaire werk dat hier gebeurt: moeizaam, maar er groeit wel wat.
Stempel
De Korrewegwijk, de Indische buurt, de Hoogte zijn alle drie vooroorlogse wijken net ten noorden van het Groninger stadscentrum. Veel karakteristieke oude huizen, rode baksteen en straatklinkers, kleine straten en hier en daar wat bescheiden tuintjes. Een kwart van de bevolking van de Indische Buurt is allochtoon, merendeels Antillianen, Surinamers, Indiërs en Molukkers. De wijken zijn ooit door minister Vogelaar aangemerkt als één van de veertig probleemwijken waar extra geld in wordt gestoken. Het dossier van het ministerie van VROM geeft echter zelf ook al aan dat de bewoners zich niet in het stempel probleemwijk herkennen. Veiligheid is geen groot thema in de wijk, huiselijk geweld, sociale samenhang en verloedering wel.
De hervormde wijkgemeente Martinikerk is sinds een aantal jaar actief in de wijk met missionair werk voor jong en oud vanuit Het Pand, een gebouw dat speciaal voor dit doel is aangekocht. Onderdeel daarvan is een sportprogramma elke vrijdagmiddag en -avond, in samenwerking met Athletes in Action en elk jaar een Coming Home-project. Jan Waanders is al een jaar of drie in dienst van Het Pand en kent de tieners door en door. Er staat van alles op het veld: Nederlanders, Molukkers, Antillianen. Jan: “Eigenlijk is het elke vrijdag weer spannend. Nu speelt iedereen goed en sportief, maar het zijn bijna allemaal grote ego’s en dat geeft steeds weer spanning. Vaak moet je elke vrijdag weer opnieuw beginnen met wat je de week ervoor opgebouwd hebt.”
Respect
Er wordt fanatiek, maar sportief gevoetbald deze maandagavond. Er wordt inderdaad vaak egoïstisch gespeeld, maar de sfeer is positief. Het valt op hoe een aantal oudere spelers de kleinere kinderen onder hun hoede nemen en beschermen. Het programma is voor tieners vanaf twaalf jaar, maar daar wordt creatief mee omgegaan, zoals een gesprekje tussen een tiener uit de buurt en een klein jongetje laat zien: “Kom je mee voetballen? Je bent toch twaalf?”, “Nee, ik ben vijf”, “Nee joh, je bent gewoon twaalf.”
AIA-sporter Steven wijst één van de ouderen op het veld aan: “Hij is erg positief ingesteld en neemt de jongere kinderen daarin mee. Dat is voor ons natuurlijk erg mooi. Hij heeft al het respect in de wijk, wij moeten dat nog verdienen.”
Contact
Jan Waanders ziet langzaam wat groeien in de jaren dat hij bezig is: “Het is moeilijk, maar we hebben wel contact. Vooral met Nederlander en halfbloed lukt dat wel. Een aantal andere culturen zijn heel anders, meer gesloten, feitelijk kunnen we nog steeds niet begrijpen hoe het daar in elkaar zit. We hebben wel contact, wat oppervlakkige gesprekken, maar het wordt niet echt persoonlijk, laat staan dat het over het geloof gaat.” Hij leunt ontspannen over het hek, groet de ouders langs de kant, maakt een praatje met een groepje meisjes.
Vanwege het noodweer is het programma ’s middags afgelast. Dat maakt deze avond het eerste onderdeel van de week. Het AIA-team maakt vanaf het begin duidelijk dat er hier bepaalde regels gelden, omdat zij zich ook aan de regels van Jezus willen houden. Tijdens het voetballen en volleyballen ontstaan de eerste gesprekken. Met jongens naast het veld, een paar meisjes bij de glijbaan, iemand van de kerk die eens komt kijken.
Zo tegen negenen wordt de lucht grijzer en begint het te gieten. De groep kinderen spat uiteen, zoekt beschutting en verdwijnt langzaam naar huis. De sporters trekken in de richting van Het Pand, hun uitvalsbasis, voor koffie en een terugblik op de dag. Morgen gaan ze verder; zaaien in harde, maar niet ondoordringbare grond.
(Bekijk meer foto’s op onze Flickr-site.)
Mooi stukje Matthijs, de situatie zoals die is heb je uitstekend en creatief beschreven! Ga zo door:)
Groet en zegen
Anton