AIA Sportzomer: Achter tralies

Baviaanspoort. Een naam die in Pretoria een slechte bijsmaak heeft. Het is niet alleen een gebied waar een hoge criminaliteit heerst, maar ook de naam van een gevangeniscomplex waar honderden gevangenen hun straf uitzitten. Het bestaat uit een jeugdgevangenis, een vestiging voor minder zware gevallen en een strenger gedeelte. Dit laatste is de maximum security gevangenis. Hier zitten de zware gevallen, hier zitten de gevangenen die minstens 25 jaar gekregen hebben, maar vaker enkele malen levenslang. Het is de plek waar je terecht komt na moord of verkrachting.
Dit is ook de plek waar één voorganger al tien jaar aan het werk is onder gevangenen en enorme verandering ziet door wat hij heeft opgebouwd. Het is ook de plaats waar het team van Eersterust één van hun meest indrukwekkende outreaches van het project gedaan heeft. Ze verleenden hun medewerking aan de zondagse dienst.

Teamleider Sietse weet uitgebreid te vertellen hoe je deze zwaarbeveiligde gevangenis, net buiten Pretoria gelegen, inkomt: “Je kan maar door één hek naar binnen, daar staat een hok met wat bewakers en die fouilleren je en scannen je helemaal of je wat bij je hebt. Dan ga je naar binnen en dan loop je ongeveer 50 meter, dan staat daar een muur van een meter of vijf hoog en daar loop je naar toe. Dan gaat er een zware houten deur open. Binnenin zit een hek met dikke metalen buizen, daar moet je eerst doorheen. Dan nog een metaaldetector en dan weer een dik hek. Vervolgens de binnenmuur en daar staan ook nog bewakers waar je eerst langs moet en dan sta je pas in de gevangenis.”

Eigen taal
Het team heeft tijdens de dienst een dramastuk gedaan, een tweetal teamleden hun verhaal laten vertellen en teamleider Sietse mocht preken. Wat vooral indruk maakt is de verdraagzame sfeer -Sietse gebruikt zelfs het woord ‘lief’- die er onder de gevangenen hangt. “Het was echt van: We zitten hier nu eenmaal en dan moeten we er het beste maar van maken.”
Het eind van de preek zal Sietse niet snel meer vergeten. “Aan het eind van de preek zei ik: ‘Weet je, we hebben nog wat bijbels over, ik heb hier nog een Afrikaanse bijbel. Wie wil er één hebben?’ Toen ging er één hand omhoog. Het was een man, kaal hoofd, sikje, een klein mannetje, zwartomrande ogen, hij had zo uit PrisonBreak gestapt kunnen zijn. Die wou die bijbel wel hebben.
Vervolgens zei ik: ‘We gaan zo meteen zingen, we hebben nog wel meer bijbels bij ons voor degene die er één wil hebben.’ Toen stak echt iedereen zijn hand op, zelfs al hadden ze een bijbel of twee in handen. Iedereen wilde een bijbel in hun eigen taal hebben. Ze hadden namelijk allemaal een Engelse bijbel. Ze waren als een kind zo blij met een Afrikaanse bijbel.”

“Na die tijd hebben we ook nog vier ballen gegeven. Die werden op een gegeven moment netjes in papier ingepakt om ze goed te bewaren. Omdat ze zo blij waren met wat ze kregen, dat was gewoon heel vet.” Sietse is nog steeds onder de indruk, moet soms zoeken naar woorden om te vertellen wat er gebeurd is en breekt regelmatig een zin halverwege af omdat hem weer iets nieuws is binnen geschoten wat hij ook nog wil vertellen.
“Je zag gewoon in hun ogen dat ze blij waren met onze komst en je kon echt merken dat ze geraakt waren door Gods woord. Je kon ook merken dat er een heel aantal waren die daar echt Jezus hebben leren kennen en een relatie met Hem hebben gekregen. Dat was heel bijzonder, heel indrukwekkend.”

Vergeven
“Mensen werden geraakt door Gods woord, ze waren heel ontvankelijk voor Gods woord. Ze wilden meer van zijn liefde weten. Ze zitten dan wel in de gevangenis, maar je zag bij een aantal gewoon in de ogen dat ze weten: ik ben vergeven, wat ik ook gedaan heb. Er was ook één man die heeft uiteindelijk in de gevangenis de opleiding tot voorganger gedaan en functioneert daar nu ook als soort voorganger: in de gevangenis verkondigt hij Jezus. Dat vind ik heel bijzonder: dat mensen die zoveel op hun kerfstok hebben gewoon weten: God houdt van mij, ondanks wat ik gedaan heb. Je zag het in hun ogen. Heel bijzonder.”

Wie we ook spreken van het team, de dienst heeft op iedereen indruk gemaakt. Gevangenen komen napraten na de dienst, zonder dat iemand zich ook maar één moment bedreigd voelt. Honderd mannen in oranje gevangenisoveralls zingen uit volle borst mee, tot eer van God. Een getuigenis van een teamlid dat de hele zaal stil krijgt. Sietse weet in ieder geval dat zijn bijbel in goede handen is. Hij heeft de man de bijbel gegeven.“Iedereen was daarna weer aan het zingen. Hij stond daar langzaam een bladzij om te slaan. Verbaasd dat hij de Bijbel in zijn eigen taal had. De hele dienst heeft hij voorzichtig door die bijbel staan bladeren.”

(Dinsdagavond rond middernacht vliegen de eerste teams terug. Woensdag volgt gedurende de dag de rest. Wilt u bidden voor een veilige reis en dat de teamleden in Nederland samen met God deze reis goed mogen verwerken?)

Een paar nieuwe blogs:

Botswana:

http://kjarkema.posterous.com/sportdag-tent-opbouwen-en-snipe-hunting-haha
http://kjarkema.posterous.com/hoppatee-gelijk-weer-aan-de-slag

Olievenhoutbosch/Johannesburg:

http://onstweddeeoafrika.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3553116

Soshanguve:

http://church2go.reismee.nl/reisverhaal/99998/zware-loodjes/

09-08-2010

Het team heeft tijdens de dienst een dramastuk gedaan, een tweetal teamleden hun verhaal laten vertellen en teamleider Sietse mocht preken. Wat vooral indruk maakt is de verdraagzame sfeer -Sietse gebruikt zelfs het woord ‘lief’- die er onder de gevangenen hangt. “Het was echt van: We zitten hier nu eenmaal en dan moeten we er het beste maar van maken.”

Het eind van de preek zal Sietse niet snel meer vergeten. “Aan het eind van de preek zei ik: ‘Weet je, we hebben nog wat bijbels over, ik heb hier nog een Afrikaanse bijbel. Wie wil er één hebben?’ Toen ging er één hand omhoog. Het was een man, kaal hoofd, sikje, een klein mannetje, zwartomrande ogen, hij had zo uit PrisonBreak gestapt kunnen zijn. Die wou die bijbel wel hebben.

Vervolgens zei ik: ‘We gaan zo meteen zingen, we hebben nog wel meer bijbels bij ons voor degene die er één wil hebben.’ Toen stak echt iedereen zijn hand op, zelfs al hadden ze een bijbel of twee in handen. Iedereen wilde een bijbel in hun eigen taal hebben. Ze hadden namelijk allemaal een Engelse bijbel. Ze waren als een kind zo blij met een Afrikaanse bijbel.”

“Je zag gewoon in hun ogen dat ze blij waren met onze komst en je kon echt merken dat ze geraakt waren door Gods woord. Je kon ook merken dat er een heel aantal waren die daar echt Jezus hebben leren kennen en een relatie met Hem hebben gekregen. Dat was heel bijzonder, heel indrukwekkend.”

“Mensen werden geraakt door Gods woord, ze waren heel ontvankelijk voor Gods woord. Ze wilden meer van zijn liefde weten. Ze zitten dan wel in de gevangenis, maar je zag bij een aantal gewoon in de ogen dat ze weten: ik ben vergeven, wat ik ook gedaan heb. Er was ook één man die heeft uiteindelijk in de gevangenis de opleiding tot voorganger gedaan en functioneert daar nu ook als soort voorganger: in de gevangenis verkondigt hij Jezus. Dat vind ik heel bijzonder: dat mensen die zoveel op hun kerfstok hebben gewoon weten: God houdt van mij, ondanks wat ik gedaan heb. Je zag het in hun ogen. Heel bijzonder.”